Ούτε φωνή ούτε ακρόαση από τον πρώην πρωθυπουργό και πρώην αρχηγό της «γαλάζιας» παράταξης, που, παρά τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις του, ότι «είναι πολύ νέος για να συνταξιοδοτηθεί», αφού οδήγησε τη Νέα Δημοκρατία σε μια οδυνηρή, συντριπτική ήττα, έσπευσε να «λακίσει»! Ναι, να «λακίσει»! Μη σας τρομάζουν οι λέξεις, αλλά τα γεγονότα. Και είναι γεγονός ότι βιάστηκε να παραιτηθεί από αρχηγός της παράταξης και να το ρίξει στα ταξίδια αναψυχής (Βιέννη, Λονδίνο, Σκοτία και Παρίσι) σαν να μην τον αφορούν τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τα όσα υφίσταται ο Ελληνικός Λαός σε σκληρά μέτρα εξαιτίας της δικής του ολιγωρίας και του δικού του εφησυχασμού.
Ήρθε στην εξουσία το 2004 με μια μεγάλη, ευρεία πλειοψηφία και με τη ρητή εντολή του Ελληνικού Λαού να συγκρουσθεί με τη διαφθορά και τη διαπλοκή, όπως ήταν και η δική του δέσμευση, να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά, να μειώσει τα ελλείμματα και να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις που θα στήριζαν την οικονομία, θα αναβάθμιζαν την ανταγωνιστικότητά της και θα ενίσχυαν την κοινωνική συνοχή. Κι αντί αυτών είχαμε την πρώτη επιτήρηση από την Κομισιόν (εξαιτίας της δημιουργικής λογιστικής των κυβερνήσεων Σημίτη, που έκρυβαν το έλλειμμα και παραπλανούσαν τις Βρυξέλλες), την εξαγορά της «Γερμανός», τα δομημένα ομόλογα, το Βατοπαίδι και τον Μιχ. Χριστοφοράκο να φεύγει σαν κύριος για τη Γερμανία, για να απαριθμήσω έτσι στην τύχη ορισμένες υποθέσεις που σημάδεψαν τα χρόνια του στην πρωθυπουργία. Και η οικονομική χούντα των Αθηνών συνέχισε να κάνει κουμάντο, όπως και πριν επί Σημίτη σαν να μην είχε μεσολαβήσει μια ξεκάθαρη λαϊκή εντολή, που ανανεώθηκε, μάλιστα, ενώ καιγόταν η μισή Ελλάδα και είχαμε δεκάδες ανθρώπινα θύματα, που βρήκαν οικτρό θάνατο στις φλόγες!
Μας είπε μετά τις Ευρωεκλογές ότι πήρε το μήνυμα της βάσης της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο ήταν SOS απόγνωσης. Αλλά, προφανώς, είχε πάρει και τα μηνύματα των Βρυξελλών για την αναξιοπιστία των στοιχείων που συνέχιζε να τους στέλνει η Αθήνα για τα δημόσια οικονομικά και το έλλειμμα. Και βρήκε τη λύση: Να προκηρύξει πρόωρες εκλογές (ενώ κατηγορούσε το ΠΑΣΟΚ, που ζητούσε εθνικές εκλογές πριν από την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας), να οδηγήσει τη Νέα Δημοκρατία σε μια οδυνηρή ήττα, να παραιτηθεί, να βάλει στραβά το καπελάκι του και να φύγει! Πριν σκάσουν τα δύσκολα και τα ζόρικα που δεν σ’ αφήνουν να χαρείς τη ζωή σου…
Βιαζόταν, μάλιστα, να τελειώνει με την εκλογή του διαδόχου του, γι’ αυτό και υπεδείχθη αρχικά η διαδικασία της… μονοήμερης εκδρομής, του μονοήμερου συνεδρίου «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Και με μεγάλη δυσφορία σύρθηκε από τη βάση της παράταξης στην ανάδειξη του νέου αρχηγού με γενική ψηφοφορία των παλαιών και των νέων μελών της Νέας Δημοκρατίας (αυτών που ενεγράφησαν μέλη για να ψηφίσουν). Του χάλασε τα σχέδια η βάση.
Ναι, «λάκισε» με την αντίληψη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ που συνήθιζε να λέει «μετά από μένα το χάος», δικαιώνοντας όσους τον αποκαλούν για τη στάση του αυτή «Λουδοβίκο της Ραφήνας». Και θα είναι μεγάλο, ολέθριο πολιτικό λάθος να φορτωθεί η σημερινή ηγεσία τα σφάλματα, τις ολιγωρίες και την αβελτηρία του Κώστα Καραμανλή, παρέχοντας πλήρη κάλυψη σ’ αυτόν που επειγόταν να… παραδώσει.
Σε τελική ανάλυση ο Αντώνης Σαμαράς δεν παρέλαβε κανένα δαχτυλίδι από κανέναν. Ο ίδιος, άλλωστε, λέει, ότι δικαιώθηκε από την Ιστορία. Και αν δεν ήταν η βάση της Νέας Δημοκρατίας, τα 800.000 παλαιά και νέα μέλη που περίμεναν επί ώρες στις ουρές για να ψηφίσουν, δεν θα είχε δικαιωθεί. Δεν χρωστάει, λοιπόν, τίποτε και σε κανέναν. Και κακώς κάποιοι επέμειναν να καλύψει τον Καραμανλή στο θέμα της ευχαριστήριας επιστολής προς τον Μιχ. Χριστοφοράκο της «Siemens» μετά τις εκλογές του 2004 για την υποστήριξη που προσέφερε. Ακόμη και αν πρόκειται για μια τυπική ευχαριστήρια επιστολή προς ψηφοφόρο. Δεν ήταν απλός ψηφοφόρος και το απέδειξε καταφεύγοντας στη Γερμανία.